کودکی در عهد سرکوب.....

سروده سوزاالطائی

ترجمه ابو نزار حمدی

كودكان نفط،كودكان بي خانمان وبي سر پناه ،انها كودكان اهوازي هستند،آرزوهای کودکانه خویش را در پشت سر فراموش کرده اند،آری کودکان اهوازی بجای کلاس درسِ ِ روزانه سرکلاس مشقت و کار حاضر میشوند.آیا این خواست تقدیر است؟

آیا این تقدیر است که  کودکی را از انها ربوده یا اینکه ستمگران خنده ها ، ارزوها وشادیها یشان را ربوده اند؟

هدیه به همه کودکان اهوازی، هدیه به کودکانی که در کنار لوله های نفط  تحمل انواع مشقتها،ستمها وتبعيضها میکنند ،تا شادی را برای دیگران به ارمغان برند ،آری شما مستحق زندگی بهتر هستید وما این وعده را به شما میدهیم.

کودکی در عهد سرکوب.....

وقتی که اشک چشمهایم را پر میکند.

وقتی که حزن واندوه قلبم رامی فشرد

وسپس میشکند.

ووقتی که آتشفشاني از غم در وجودم منفجر شود.

آیا این خواست تقدیر است؟

یا اینکه ستمگران ماه تابان را از ما ربوده اند!؟

وقتی که عروسکم سوراخ سوراخ باشد.

لباسهایم مندرس، کودکی ام پاره پاره

وآرزوهایم برباد رفته باشد.

وقتی که قصه هایم بی نام و نشان وخوابم بی خوابی باشد.

وقتی که رنج انتخابم کرد تا لانه اش باشم.

وقتی که خوشی از من دوری جست.

ووقتی که خوشبختی در مقابل دیدگانم خود کشی كرد.

ایا این خواست تقدیر بود؟

 یا اینکه ستمگران ماه تابان را از ما ربوده اند!؟

در یک سیه شبی پدرم ناپدید شد.

ستمگران پدرم راربودند.

وبا رفتن او آب ونان از خانه ما نيز رفت.

آنوقت هست که مشقت راشناختم وبا رنج آشنا شدم.

یاد گرفتم که چطور با آوردن نان چشمهای زیبای خواهرم را زیباتر کنم.

و لبخندی زيبا بر اشکهای مادرم نقش بندد.

ان وقتها فهمیدم که من پدر هستم در غیاب او

همچون او کار کردم

وهمچون او رنج کشیدم

قبل از سن دوازده سالگی

بازیچه هایم را کنار گذاشتم وداستانهای کودکانه ام را از یاد بردم

آری من درد آسمانی هستم

وکودکی ام، اندوه است وباران

ایا این خواست تقدیر بود؟؟؟

نه هرگز،  خواست تقدیر این چنین نیست

آنها ماه تابان را از ما ربوده اند.........

***

13-07-2006